Vier maanden ben ik nu al ziek... vier maanden van niets anders doen dan studeren, slapen, eten en slapen. Geen feestjes, commissies, activiteiten, werken, voor een Daan een moeilijke opgave. Wel ben ik 3 weken naar Singapore en Thailand geweest, een rare combinatie met mijn ziekte, maar weloverwogen :) Klaar ben ik ermee, het is tijd om beter te zijn! Maar ook wil ik het zelf graag snappen... biologisch medisch voor mezelf verklaren, al heb ik er niet zo'n kaas van gegeten, die geneeskunde.

Ben ik zielig? Welnee! Ik word door de ambulance opgehaald omdat ik ziek ben, ik word meteen door de longarts geholpen, kan binnen drie dagen met een doorverwijzing bij de kno-arts terecht en krijg meteen een bulk medicijnen waar je u tegen zegt. Ze doen alle onderzoeken die het ziekenhuis waardig is en binnen een week heb ik de uitslag. Zielig, nee allesbehalve. Er zijn genoeg mensen die ziek worden en dus doodgaan. Dat is pas triest. Ik krijg de kans om door te bijten, en dat doe ik dus ook maar.

Maar hoe ingenieus is ons lichaam bedacht, dat elk schakeltje een doel heeft in het grote geheel... dat elk radartje een plek heeft en een functie, en dat andere functies uitvallen als dat ene radartje het niet doet. Dat vind ik zo knap bedacht!

Het begon allemaal met stress... in september aan een master begonnen. Vooropgesteld dat ik voor mijn bachelor al keihard moest werken, itt tot veel andere bachelorstudenten (*frustratie*), moest ik voor mijn master dus nóg een tandje bij zetten. Deadlines zijn voor mij innerent aan stress. Grootste stresspunt; ik moest voor een vak een tiener vinden, waar haal ik nou een tiener vandaan! Ik natuurlijk niet gewoon op God vertrouwd, die zorgt toch altijd voor me?!! Nee koppig Daantje ging stressen om een tiener te vinden. Op 4 november mocht ik de KJD presenteren, supervet! En natuurlijk kwam ik daar een engel tegen die me ophaalde van huis en thuis bracht van den bosch naar utrecht omdat de treinen niet reden. En natuurlijk had die engel een buurmeisje... mijn tiener! Tja, ipv te vertrouwen dat het inderdaad goed zou komen was ik dus alweer een week extra aan het stressen voor die tiener. Na de KJD tot 00u geholpen met podia afbreken en zware dingen sjouwen ed. Niet slim want ik hoestte al geregeld. Wel belangrijk, want zoals dat altijd gaat met een groot evenement, je viert met een boel mensen feest, en ruimt met een klein groepje op. Nou, dan zijn mijn werkhanden belangrijker dan mijn gezondheid, en achter die keuze sta ik nog steeds.

Gevolg; hoesten werd erger, zelfs zo erg dat ik 6 november sochtends wakker werd, moest hoesten, en niet meer kon inademen. Mijn luchtpijp was dichtgeklapt. Hartstikke in paniek mijn huisgenoot wakker gemaakt en hoestend en proestend (en boerend, want alle lucht ging ipv mijn luchtpijp, mijn slokdarm in;)) uit het raam gaan hangen. De ambulance was er in 7 minuten ofzo en toen begon het hele ziekenhuis circus.

Ik heb astma, en de eerste conclusies waren dus ook dat het mijn astma zou zijn. Ik zei zelf dat het dat niet was (heb 22 jaar referentiekader), en dat bleek het uiteindelijk ook niet te zijn. Toch maar prednison en antibiotica mee naar huis. Ondanks het feit dat er geen ontsteking te vinden was in mijn longen. Zucht, wat een troep die pillen.

Het hoesten bleef aan, steeds harder en de hele dag door. 7 weken rechtop geslapen, dan kreeg ik in ieder geval wat nachtrust. Tijdens het hoesten klapte óf mijn luchtpijp dicht, waardoor ik niet kon inademen, óf was het hoesten zo spastisch dat ik gierend en piepend boven een bakje hing. Het dichtklappen nam geleidelijk aan een beetje af, maar het spasme bleef.

Naar het station fietsen betekende minstens 1 keer afstappen om uit te hoesten. De trap op was een hele beproeving en eindigde meestal in hoesten en spugen. Iemand in de buurt die net gerookt had? Same same. Heb  menig paar handschoenen weggegooid dit jaar omdat ze weer volgespuugd waren, en in de was hun vorm helemaal kwijt waren geraakt zodat ik ze niet meer aankon. Zo was het ondertussen dus al 7 weken verder waarin ik naast studeren nog een enkel half dagje gewerkt heb, en voor de rest niets deed. Tja, hyven, om toch maar in contact te blijven met humanity haha!

In die weken heb ik nog een allergietest en een longfunctietest gedaan. Uit die eerste bleek dat ik ont-zet-tend allergisch ben voor alles waar ze me op getest hadden. Pollen, dieren, huisstofmijt, alles. En dat ik hartstikke heftig reageer op uitlaatgassen en sigaretterook. Het meisje keek vol medelijden naar de rode bulten die zich op mijn armen gevormd hadden en zei 'jij moet wel erg veel jeuk hebben'. Je zou verwachten dat ze zoiets toch elke dag ziet als ze op die polie werkt? Anywayz, vrolijk ook de longfunctie test ondergaan, dan moet je in zo'n glazen afgesloten buis zitten met een of ander apparaat, het mondstuk in je mond, hard uitblazen en inademen enzo en dan meten ze je longvolume en longkracht etc. Tja, hard uitademen en daardoor steeds moeten hoesten betekent de test vaak opnieuw doen... uitslag: veel betere longcapaciteit dan 2 jaar geleden! jeej! goed nieuws!!! Nou nog stoppen met hoesten...

22 December zou ik naar singapore vliegen, waar Frank 5 maanden stage loopt. Wel of niet gaan in deze situatie... Tja... Nederland heeft een kutklimaat, al helemaal voor longpatienten, dus erger dan hier kan het niet zijn, en tis toch wel heel erg fijn om even bij Frank te kunnen zijn... al ben ik niet topfit. Toch maar gaan dus. Van de longarts extra antibiotica en prednison meegekregen just in case, en toen ik tijdens haar spreekuur moest hoesten (spastisch dus) pakte ze verschrikt de telefoon en maakte ze een spoedafspraak bij de kno-arts voor me, nog vóórdat ik zou vertrekken. Sjonge, volgende arts dan maar. Dokter KNO ging met een slangetje via mijn neus (je neus is wel erg klein he? *duwduwschraapschraap*) mijn keel in en door dat gevoel moest ik niesen, waardoor de slang weer een stuk eruit schoot, waardoor ie boven mijn huig hing waardoor ik een peristaltische beweging voortbracht waardoor ik moest hoesten proesten en de KNO-arts rustig zei; goed zo, nou kan ik goed zien of er iets mis is met je stembanden... dus... Maar goed, geen probleem met mijn stembanden volgens hem, misschien teruglopend gal uit mijn maag dat de boel irriteert (nee dokter, ik heb geen brandend maagzuur) maar toch maar tabletjes hiervoor dan. En begin januari een slikfoto laten maken en bij hem terugkomen.

Toen naar Singapore... codeine-hoestdrank stopt het hoesten en is een pracht uitvinding... maar als je dan ineens wel moet hoesten (en dus proesten spastische longen en spugen), en je doet dit op het vliegtuig toilet... is het gootsteentje ineens verstopt door het taaie slijm dat je de hele tijd niet uitgehoest had omdat je codeine genomen had. Oeps. Door het heftige hoesten een gekneusde rib, ach, kan ik hebben, aangezien Frank en ik toch maagd blijven tot we trouwen hoef ik toch niet op mijn rug te liggen, haha :D. Maar twordt wel erg vervelend als die rib elke keer meer pijn begint te doen als ik hoest... Zucht. In Singapore is het vochtig en warm, dat betekent benauwdheid=veel hoesten. Gelukkig ook veel aircogebouwen, en lekker rustig aan kunnen doen. Wat wandelen, niet nadenken want Frank weet de weg en maakt de plannen, en proberen veel te slapen, wat niet helemaal lukte, maar uitgeslapen heb ik er wel! :) Toen naar Thailand, we zouden eigenlijk 6 dagen Chiang Mai (in de bergen) paar dagen Bangkok, en dan nog paar dagen Phuket. In Chiang Mai een drie daagse hike tocht gedaan, die fysiek zwaar was waardoor ik veel moest hoesten waardoor mijn ribben echt niet te harden zoveel pijn deden. Maar goed, ik moest en zou de top bereiken, dan maar een laagje glazuur van mijn tanden af. (tja, mijn ziekte gecombineerd met mijn koppigheid is niet altijd handig, maar ik ga voor het devies: I'm strong not stupid!). De tweede avond hebben we nieuwjaar gevierd en ben ik ziek geworden. Doordat ik al twee maanden ziek was had ik geen weerstand meer over en was die darminfectie zo opgelopen. Nou ja, voedselvergiftiging en griep dachten we... toch maar even langs de arts in het ziekenhuis (want die sprak engels) om malaria uit te sluiten, en die vertelde dat ik een bacteriele infectie in mijn dunne darm had en een nachtje moest blijven. WTF! Ik vertelde hem nog dat het bloed in mijn ontlasting misschien wat chili was en geen bloed, en dat mijn boeddruk 90 over 45 was... tja ik heb altijd al een lage bloeddruk gehad, en met paracetamol ging mijn koorts toch ook omlaag? Zo'n pijn deed het trouwens nou ook weer niet toen hij op mijn buik duwde, dat ik schreeuwde, tja dat was van schrik misschien? Maar de dokter hield vol en Daan moest aan het infuus met pure antibiotica. Zucht. Mocht gelukkig vrij snel weer weg maar door mijn ziekte konden we maar 3 uurtjes in Bangkok vertoeven bij een overstap (en maar goed ook, door alle smog daar kon ik bijna niet ademen! Een paar dagen had ik er niet uitgehouden) En we hadden nog 2 dagen Phuket over. Nou, dat was uiteindelijk ook niet erg want daar liepen alleen maar touristen rond die ik op vakantie niet wil tegenkomen. Sex tourisme en dikke amerikanen en duitsers. Niks tegen die nationaliteiten hoor, maar stereotypes komen toch ergens vandaan. Anywayz, veel in bed liggen, veel hoesten, pijnlijke rib, en darmen die er maar gewoon even mee stopten. Tja... wel heel fijn om met Frank samen te zijn hoor! Heb geen spijt van die reis :) Het 3 weken samen zijn met Frank was dit meer dan waard dus dat is het probleem niet. Maar zo blijkt maar dat wanneer je het ene hebt, dat je weerstand dan zo laag wordt dat je het andere ook zo oploopt... zo werkt ons lichaam.

Terug in Nederland (nu alweer een maand) moest ik eerst voor een slikfoto. Daarvoor moest ik bariumpap slikken, dat spul is zoiets als waar ze gaten in de muur mee vullen, dus mijn darmen deden nog steeds niks, en werden niet geholpen door die bariumpap. Terug naar de kno-arts. op de foto's was geen afwijking te zien, gelukkig! Ook maar stoppen met die pillen tegen maagzuur want dat leek het probleem niet te zijn (told you so). Doordat mijn darmen nog steeds niets deden (geen ontlasting dus) zaten die ondertussen al aardig vol waardoor ze op de zenuwbanen bij mijn stuitje drukten en mijn benen een paar dagen leken te slapen. Heb heel veel warme melk gedronken, daar ben ik namelijk allergisch voor (je verwacht het niet he) en krijg ik normaal diarree van, om zo te proberen mijn darmen enigzins leger te krijgen. Maar helaas, goed bedacht maar het werkte niet ;)

Terug naar de longarts. Die wilde twee ct-scans, vanaf mijn kin tot mijn navel zo ongeveer. Nou, dan maar weer naar de radiologie balie. Leuke verpleger trouwens :D Wouter heette hij geloof ik. Nou goed, toen dus 'vol-geinfuust' met radioactief spul, om contrastfoto's te kunnen maken. 'Wel veel drinken hoor! Om je nieren te ontzien' wtf. Op controle bij de longarts zelf de ct-scans mogen bekijken, machtig mooi hoe dat werkt! Ze heeft vanalles erbij uitgelegd enzo, heel tof! Conclusie: geen enge gezwellen of ziektes of afwijkingen. MOOI! Tja, maar wat dan wel? Nou ik loop al lang genoeg rond in het medische wereldje om te weten dat ze de helft van de zieke mensen nog geen diagnose kunnen geven, ze weten er gewoon te weinig van. Maar iig geen enge constateerbare dingen. Dat is mooi.

En toen? Nou er lijkt dit jaar een of andere kinkhoest rond te gaan. Hierdoor moet je heel hard hoesten, gewoon echt knoerhard hoesten. Dat past wel in het plaatje. Aangezien ik erg allergisch ben, en dus zwakke slijmvliezen heb, zorgt hard hoesten er bij mij al snel voor dat mijn luchtpijp zich afsluit, die kan die mechanische druk van het hoesten helemaal niet aan! Door al die allergieën en al dat hoesten krijgen mijn luchtwegen gewoon geen rust en duurt het allemaal zo lang. De nieuwe anti-allergische hoezen om mijn matras, dekbed en kussens helpen iig enorm, hoef hier thuis al veel minder te hoesten! Joechee! :) Voor kinkhoest is ook geen remedie, dat moet maar weer overgaan. Ook geen diagnostisch middel trouwens, ze hebben nu bloed geprikt om aan te tonen of er antistoffen tegen kinkhoest in mijn bloed zitten. Als dat zo is, dan heb ik ooit in mijn leven kinkhoest gehad. Of dat juist nu deze periode was, dat weten we dan ook niet.

Mijn eigen conclusie? Ik vond vorige week nog heel hard dat het tijd was om beter te zijn. Ik heb wel besloten om geen carnaval te vieren (voor het eerst in mijn leven), en dat deed toch best wel pijn. Maar strong not stupid, en carnaval vieren is best stupid in dit geval. Wel vond ik het tijd om weer te gaan werken, en om misschien een avondje in onze stamkroeg te gaan zitten en iedereen een mailtje te sturen of ie zin had om ook te komen om gewoon gezellig eens een avondje iedereen te zien die ik nu dus al drie, bijna 4 maanden niet gezien heb. Leuk plan toch?

Vrijdagavond ging ik even naar een bruiloft, en ik heb zo'n 2 uur in een zaal gezeten op het feest waar niet eens overmatig gerookt werd, maar ben om half 11 naar huis gegaan omdat mijn keel zo'n pijn deed. Gevolg? Dat ik nu in mijn pyama achter mijn laptopje zit, en ziek thuis ben. Terug aan de antibiotica, quote longarts: 'accuut beginnen met antibiotica', hard hoestend, en spugend. Het spasme lijkt ook weg te trekken, mooi! Maar de groene massa taai slijm die uit mijn longen komt laat niks te raden over. De volgende infectie. Gelukkig doet mijn rib geen pijn, en is de koorts die ik begin deze week had al redelijk weggetrokken. Zondag komt Frank thuis, dan ziet de wereld er weer een heleboel mooier uit :)

Tja, nog maar even niet de kroeg in dus... ik kan niet wachten tot 5 juni! Hoewel de adem van iemand die net een sigaret gerookt heeft al genoeg is om mij aan het hoesten te krijgen. Wat een rotzooi. Op het station probeer ik netjes alle rookpalen te vermijden, wat doen die asociale rokers? ze verspreiden zich gewoon over het perron! Ik stik erin, eerlijk waar. Krijg je dan van die meelevende blikken. Niks medelijden, dat heb ik niet nodig! Als je rookt, doe dat dan thuis in je eigen kamertje, op je eigen toilet, maar val de buitenwereld er niet mee lastig. Of blijf in ieder geval naast die rookpaal staan, daar is ie voor! En je peuk? Trap die even uit als je m weggooit! Hij rookt nog na hoor, dat vleugje is al genoeg. Ik ben niet de enige longpatient op deze wereld. Maar wil wel graag nog lang op deze wereld rondlopen.

Strong not stupid, gewoon mijn eigen ik, als opgewekt hoopje ellende.